
ُ م لَ َّ م ُ ع َ س ٍّ عدي الشّ ري ّ ازيَ س ـلِ الْـ َ م ـصـانِـ َ ع َ ر کْـبـاً تَـهـیـ ُ م ِ ف ـي الْـفَـلَو ِ ات ی 1 تو قد ِ ر آب چه دانـی که در کنا ِ ر فُراتـیشبم به روی تو روزست و دیدهام به تو روشن َ و إ ْ ن َ ه َ ج ْ ر تَ َ س وا ٌ ء َ ع ـشـ ی َّ ـتـي و غَـداتـياگـر چـه دیـر بـمـانـدم امـیـد بـر نـگـرفـتــم َ م ضَ ی الـ َّ ز ما ُ ن َ و قَـلبـي یَ ُ ـقـول إن َ َّـك ِ آت یمن آدمـی به جمـالـت نه دیـدم و نه شنیـدم اگر گِلی به حقیقت َ ع ـجـیـن آب حیاتیشبـان تیـره امیـدم به صـبـح روی تـو بـاشــد َ و قَـ ْ د تُـفَـتَّ ُ ـش َ ع ی ُ ن الْ َ ح يا ِ ة ِ ف ـي الظُّـل ِ ُـامت یفَـکَـ ْ م ت ُـ َ م ـ ِّ ر ُ ر َ ع ـیـشـي َ و أَ َ نـت حـا ِ م ُ ـل شَ ـ ْ ه ٍ ــد جواب تلخ بدیع است از آن دهان نباتینه پنج روزۀ عمرست عشق روی تـو مـا را َ و َ ج دْتَ رائِ َ ح ـ َ ة الْـ ُ و ِّ د إ ْ ن شَ َ م ْ م َ ت ُ ر فـاتـي 2َ و َ ص ـف ُ ْـت ک َّ ُـل َ م لی ٍ ح کَـام ت ِ ُـح ُّ ـب َ و تَـ ْ ر ٰ ضـی محامد تو چه گویم که ماورای صفـاتـیأَ ُ خاف ِ م َ نـك َ و أَ ْ ر جـو َ و أَ ْ س تَـغیـثُ َ و أَدنـــو که هم کمند بالیی و هم کلیـد نجاتـیز چشم دوست فتادم به کامۀ دل دشمن أَ ِ ح ـ ب َّ ـتـي َ ه ـ َ ج ـرونـي کَمـا تَـشـا ُ ء ُ ع داتـيفـراقـنامۀ سعدی عجب که در تو نگیرد َ و إ ْ ن شَ َ ک ْ و تُ إلَی الطَّی ِ ر نُ ْ ح َ ن ِ ف ـي الْ ُ و ک ِ َنات ی 3ـ1 از انبارهای آب دربارۀ سوارانی که در بيابان ها تشنه اند بپرس. مصانع آبگیرهایی بودند که مزۀ گوارايی نداشتند،ولی برای تشنگان بيابان نعمتی بزرگ بوده است.ـ2 اگر خاک قبـرم را ببويی، بوی عشق را میيابی.ـ3 و اگر به پرندگان شکايت برم، در النه ها شيون کنند.107