جواب التمرین الاول صفحه ۵۸ عربی، زبان قرآن (3)

بازگشت به صفحه کتاب

عربی، زبان قرآن (3)

عربی، زبان قرآن (3) | الدَّرْسُ الرّابِعُ

صفحه ۵۸
سؤال 1

عَيِّنِ الْعِبارَةَ الْفارِسِيَّةَ الْقَريبَةَ مِنَ الْعِبارَةِ الْعَرَبِيَّةِ فِي الْمَعنیٰ.

  1. لا يُؤْمِنُ أَحَدُكُم حَتّىٰ يُحِبَّ لِأَخيهِ ما يُحِبُّ لِنَفْسِهِ. (رَسولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ)

دوستْ آن باشد که گیرد دست دوست در پـریـشـان‌حـالـی و درمـانـدگـی (سعدی)

چو با سِفله گویی به لطف و خوشی فزون گرددش کِبر و گردن‌کشی (سعدی)

آن نشنیدی که حکیمی چه گفت؟ مور همان بـهْ که نباشد پَـرَش (سعدی)

به جویی که یک روز بِگذشت آب نسازد خردمند ازو جای خواب (فردوسی)

هر آن چیز کانَت نیاید پسند تنِ دوست و دشمن بدان در مبند (فردوسی)

ز روباهی بـپرسیدند احوال ز معروفـان گواهـش بود دنبال (عطّار)

هـرکـه رَوَد چَرَد و هـرکـه خُـسـبـد خـواب بـیـنـد. (انوشیروان)

پـایـت را بـه انـدازۀ گـلـیـمـت دراز کـن. (مثل فارسی)

شکل سؤال 1
پاسخ

پاسخ: گزینهٔ اوّل: «دوستْ آن باشد که گیرد دست دوست در پریشان‌حالی و درماندگی» (سعدی)

توضیح: در حدیث، مؤمن باید برای برادرش همان را دوست بدارد که برای خودش دوست دارد. در بیت سعدی هم دوستی واقعی یعنی یاری‌کردن دوست در سختی و پریشانی، و این همان معنای نزدیک حدیث است.

فعالیت‌های این فصل
همه فعالیت‌های «الدَّرْسُ الرّابِعُ» اینجاست.
صفحه ۵۸