
چرا در جملۀ نخست بعد از حرف ندای «يا» کلمۀ «أَيُّ َ ه ا» و در جملۀ دوم «أَيّتُ َ ه ا» به کاررفته است؟أَيُّها برای مذکّر و أَيَّتُها برای مؤنّث است.در «يا أَيُّـ َ ه ا اأْل َوال ُ د » و «يا أَيّتُـ َ ه ا الْ ب َ ناتُ » ، «يا» حرف ندا و «أَيُّـ َ ه ا اأْل َوال ُ د » و «أَيّتُـ َ ه ا الْ ب َ ناتُ »گروه منادايی هستند.در اين حالت «أَيُّها» و «أَيّتُها» ترجمه نـمیشوند.حرف ندای «يا» بر س ِ ر اسم بدون ا َل میآيد؛ مثال: يا َ و لَ ُ د ، يا ِ ب ْ ن ُ تا ّ م ا اگر ٰ منادی «ال» داشته باشد، با «أَيُّها» و «أَيَّتُها» به کار میرود؛ مثال:أَيُّ َ ه ا الْ َ و لَ ُ د ، أَيَّتُ َ ه ا الْ ِ ب ْ ن ُ ت (يا أَيُّ َ ه ا الْ َ و لَ ُ د ، يا أَيَّتُ َ ه ا الْ ِ ب ْ ن ُ ت)لفظ جاللۀ «اللّه» به دو صورت منادا واقع میشود: (يا ا َللّ ُ ه) و (ا َللّٰ ُ ه َّ م) و هيچ فرقی باهم ندارند.گاهی در منادا ضمير «ي» حذف میشود؛ مانند:يا َ ر ِّ ب (َ ر ِّ ب =) يا َ ر بّـي يا قَ ْ و ِ م = يا قَومـي75