[ بُ بُ لِ ] (اِ مرکب) جایی که در آن بلبل فراوان باشد. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین): بهر گوشه ای چشمه و گلستان زمین سنبل و شاخ بلبلسِتان.فردوسی. طلسم دلربایی کرده حسن اجزای خوبی را ز یک گل در قفس زان داده جائی بلبلستان را. درویش واله هروی (از آنندراج).