[ مُ / مُ فَ ] (نف مرکب) آنکه‌ مشک می‌افشاند و پراکنده می‌کند. (ناظم‌ الاطباء). فشانندهٔ مشک و عطرآگين‌سازنده. خوشبوی. معطر: در مجلس عشرت ز لطيفی و ظريفی‌ خورشيد شکرپاش و مه مشک‌فشان اوست. سنائی (ديوان چ مدرس رضوی ص‌771). مشک‌بيد از درخت عود نشان‌ گاه کافور و گاه مشک‌فشان.نظامی. آمد آن ماه آفتاب‌نشان‌ در بر افکنده زلف مشک‌فشان.نظامی. نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد عالم پير دگرباره جوان خواهد شد.حافظ. - مشک‌فشان از فقاع‌^۱؛ کنايه از شخصی‌ است که در وقت حرف زدن بوی خوش از دهانش برآيد. (برهان) (از ناظم الاطباء). شخصی که در حرف زدن بوی خوش از دهانش آيد^۲. (انجمن آرا پيرايش دوم). - || کسی که خلق خوش داشته باشد. (انجمن آرا پيرايش دوم). رجوع به ترکيب‌ «مشک‌فروش از قفا» شود. || مشک‌نقاب. از اسماء معشوق است. (آنندراج). و رجوع به مشک‌نقاب شود.