[ مُ بِ ] (ع ص) فتحه و کسره و ضمه‌ که پر خوانده شود، يعنی از فتحه «الف» و از کسره «يا» و از ضمه «واو» پيدا گردد. (از ناظم الاطباء). و رجوع به مدخل قبل معنی‌ آخر شود. || جزوی که در آخر آن سبب‌ است اگر الفی در آن افزايند آن را مشبع گويند. (المعجم). || سيرکننده و بسيار. (ناظم‌ الاطباء).