[ عَ یِ جُ لْ لا ] (اِخ) ابن عثمان بن ابی علی جلابی هجویری غزنوی، مکنّی به ابوالحسن. وی از عرفا و متصوفهٔ بزرگ قرن پنجم هجری بود و در سال ۴۶۵ هـ . ق. درگذشت. او از مریدان شیخ ابوالفضل محمدبن حسن خُتَّلی است و بجز وی بسیاری از مشایخ را نیز دیده و از آنان در کتاب «کشف المحجوب» خود نقل کرده است. مهمترین اثر او کتاب «کشف المحجوب» است که از امهات کتب صوفیان و از جمله قدیمترین آنهاست که بعدها مورد استفادهٔ کسانی که در احوال و آثار مشایخ صوفیان کتاب می نوشته اند قرار گرفت، مانند عطار در تذکرةالاولیاء و جامی در نفحات الانس. اثر دیگر او «منهاج الدین» است در ترجمهٔ احوال اصحاب الصفة. رجوع به تاریخ ادبیات در ایران، دکتر صفا ج ۲ ص ۸۹۲ و نفحات الانس جامی چ توحیدی پور ص ۳۱۶ شود.