آبخوان

آبخوان

سفره های آب زیرزمینی یا آبخوان دو نوع هستند: آزاد و تحت فشار.

1- آبخوان آزاد: یک لایه نفوذپذیر روی لایه نفوذ ناپذیر قرار دارد – بیشتر در دشت ها و دامنه کوه ها – با حفر چاه و قنات از این آبخوان بهره برداری می شود – اگر در منطقه های شیب دار آب های زیرزمینی به طور طبیعی به سطح زمین برسند و جاری شوند، چشمه به وجود می آید؛ اغلب چشمه های آب گرم در اطراف آتشفشان ها ایجاد می شوند.

سفره های آب زیرزمینی یا آبخوان

2- آبخوان تحت فشار: یک لایه نفوذپذیر بین دو لایه نفوذ ناپذیر قرار دارد – بیشتر در ناحیه کوهستانی و شیب دار دیده می شود.

آب های زیرزمینی

غالبا بی رنگ، بی بو و بدون مواد تیره کننده اند(شفاف اند) – ترکیب شیمیایی و دمای ثابت دارند – میزان آلودگی میکروبی آنها نسبت به آب های سطحی کمتر و املاح معدنی محلول در انها بیشتر است.

نفوذ فاضلاب های(آب حاصل از حمام، ظرف و سرویس بهداشتی) خانگی و شهری به درون زمین باعث آلودگی آب های زیرزمینی می شود؛ به همین دلیل در اکثر شهرها با کمک سیستم فاضلاب شهری این فاضلاب ها جمع آوری می شوند.

املاح آب های زیرزمینی: از نشانه های وجود این این املاح می توان به رسوب تشکیل شده، درون کتری یا سماور(رسوبات سفیدرنگ که از جنس آهک است و با نام علمی کربنات کلسیم شناخته می شود) اشاره کرد که با سرکه این رسوبات از بین می روند. پوسته تخم مرغ هم از جنس رسوبات است و در سرکه حل می شود.

کلسیم و منیزیم از مهمترین املاح موجود در آب های زیرزمینی هستند، اگر مقدار این املاح در آبی زیاد باشد به آن، آب سخت می گویند (مواد شوینده مثل صابون در آب سخت خوب کف نمی کنند)؛ اگر املاح آب از حد معمول بیشتر باشد برای سلامتی ما نیز مضر است؛ مثلا کلسیم زیاد به کلیه آسیب می زند و باعث ایجاد سنگ کلیه می شود.