عربی، زبان قرآن (1) صفحه ۶۷
اِعـلَـمـوا«اَلْ ُ ج ملَ ُ ة الْ ِ ف عل َّ ي ُ ة » َ و «اَلْ ُ ج ملَ ُ ة اال ْ ِس م َّ ي ُ ة »به جملۀ «يَـ ْ غ ِ ف ُ ر اللّٰ ُ ه ُّ الذ َ نوب ». «جملۀ فعل ی ّ ه» گفته م ​ ی شود؛ زيرا با فعل رشوعشده است. فعل فاعل مفعولالگوی جملۀ فعل ي ّ ه اين است:فعل «يَـ ْ غ ِ ف ُ ر » + فاعل «اللّٰ ُ ه » + گاهی مفعول «الذ َ ُّنوب »فعل، کلمه​ای است که بر انجام کاری يا داشنت حالتی در گذشته، حال يا آينده داللت دارد.فاعل، انجام دهندۀ کار يا دارندۀ حالت است.مفعول، اسمی‌است که در زبان عربی معموالً پس از فاعل می‌آيد و کار بر آن انجاممی‌شود.دو جملۀ «ا َللّٰ ُ ه يَ ْ غ ِ ف ُ ر الذ َ ُّنوب ». و «ا َللّٰ ُ ه غا ِ ف ُ ر الذ ِ ُّنوب ». با اسم رشوع شده اند. به چننيجمله هايی «جملۀ اسم ي ّ ه» گفته می‌شود.الگوی جملۀ اسم ي ّ ه اين است:مبتدا «اللّٰ ُ ه » + خبـر «يَـ ْ غ ِ ف ُ ر و غا ِ ف ر».«مبتدا» و «خبـر»، تقريباً همان «نهاد» و «گزاره» در دستور زبان فارسی هستند.مبتدا، اسمی‌است که در ابتدای جمله می​آيد و دربارۀ آن خربی گفته می​شود.خرب، بخش دوم جملۀ اسم ي ّ ه است و دربارۀ مبتدا گزارشی می‌دهد.شناخت اجزای جمله در ترجمه به ما کمک می​کند.67